WELKOM OP MIJN HOMESPOT!


Hier staat een verslag van mijn 'fietsvakantie' in Australië. Op 15 februari 2007 ben ik van start gegaan in Adelaide SA ('the city of churches') met als topografisch doel de plaats Darwin NT (ja vernoemd naar die van de evolutieTHEOrie) en overigens twee maal herbouwd, de eerste keer na de bombardementen in 1942 en de tweede keer na de orkaan Tracy in 1974) aan de andere kant van de Stuart Highway (A87), alwaar ik uiteindelijk op 13 maart 2007 aankwam (niet in kilo's). Hieronder staan wat e-mails die ik onderweg heb verzonden, aangevuld met wat foto's en prietpraat.

John Mc Doual Stuart (1815-1866) was een Australiër van Schotse komaf die, na een aantal mislukte expedities, in 1862 als eerste erin slaagde om de doorsteek Zuid/Noord te maken. Dankzij die geslaagde tocht, waarbij verschillende bitternoodzakelijke waterbronnen in kaart werden gebracht, konden korte tijd later de eerste telegraafpalen de grond in worden geslagen. Vervolgens ontstonden nederzettingen (pubs) rond de telefgraafstations and so on, and so on. Deze buitengewoon moedige man heeft gedurende zijn leven nooit de erkenning gekregen die hij verdiende en is daarom, ernstig verzwakt in gezondheid door de veeleisende expedities, naar Schotland teruggekeerd, alwaar hij de resterende jaren van zijn leven heeft gesleten bij zijn zuster (hij is altijd vrijgezel gebleven). Degenen die geïnteresseerd zijn in de ontstaansgeschiedenis van Australië verwijs ik naar het briljante boek van Robert Hughes, getiteld "De fatale kust". 
 
Na jaren van staren naar de kaart komt het er dan toch echt van.. 

Dinsdag 13 februari 2007, naar Schiphol!
Temperatuur bij vertrek 10 graden celcius, de stemming zit er goed in (afgezien van enige stress omtrent de bagage) en het afscheidscomité is al ver vóór de afgesproken tijd gearriveerd. Te schiphol aangekomen blijkt de bagagestress onnodig te zijn geweest; de fiets wordt aangemerkt als "sportartikel" en daar mag je er van Qantas één exemplaar van meenemen. De overige bagage blijft ruimschoots onder de toegestane 23 kilo :-).
 
Tussenstop in Melbourne                                  na 48uur reizen..ready to go in Adelaide 12.00, 36 c. Hey, it's different down here!

G'day how are ya! (13 februari-19 februari: barossa vallei)
Ik schrijf nu (19 februari hier bij jullie 18) vanuit een bibliotheek in Kadina, een heel aardig plaatsje zo'n 160 km boven Adelaide. Ben op 15 februari om 11.00 plaatselijke tijd in Adelaide aangekomen en daar ter plekke mijn fietsje in elkaar gesleuteld en op weg! (de vlucht ging trouwens goed met maar twee uurtjes vertraging). Tijdens de vlucht naar Londen zat ik naast een groep medicijnstudenten uit Groningen die op weg waren naar Uganda om daar een project op te zetten voor hun afstuderen. Op de vlucht van Londen naar Melbourne ben ik mijn eerste Australier tegengekomen, een jongen uit Perth van mijn leeftijd. En op de vlucht van Melbourne naar Adelaide zat ik naast een zakenman die mij de hele weg bang zat te praten over spinnen en slangen in de outback (you crazy? they'll crawl in your tent at night!). Hij was zo stellig dat ik zowaar even twijfelde "waar ben ik aan begonnen, is het echt zo erg?". Later zou blijken hoe weinig stedelingen als deze man van hun outback weten..locals met ervaring zeggen veeleer dingen als "snakes, what's that mate, I eat them" of "redbacks? just killed a couple of them this morning".  
Heerlijk gevoel om per fiets vanuit Adelaide airport te vetrekken zonder te weten precies waar naar toe en met een zeer behaaglijke warmte (althans tot je met wind tegen de heuvel op moet)...Het was op dat moment 36 graden en al snel bleek dat het toch wel een heel grote en drukke stad is om uit te komen. Met de suburbs schat ik haast zo groot als Parijs maar ik kan ernaast zitten. De kaart was prima alleen de naambordjes op de straten lastig te vinden als ze er al waren. Daardoor duurde het uiteindelijk tot rond 17.00 voor ik het eerste motel tegenkwam (campings onvindbaar). Lekker geslapen en 's ochtends om 04.00 weer op pad (lekker koel en rustig in het donker). De heuvels rond Adelaide zijn aardig pittig kan ik je vertellen. Al met al vermaak ik me dus prima. De tweede dag (16 februari) via Gawler naar Port Parham gefietst en daar aan het strand mijn tentje opgezet. Het duurde niet lang voor de plaatselijke vriendenclub met een koelbox vol bier kwam. Dat kwam doordat ik een vrouw de weg had gevraagd naar de camping en zij bleek achteraf mij wat bleekjes te vinden (heatstroke?). Vervolgens hebben we een bere gezellige avond gehad alleen ging het tent opzetten wat lastig na zoveel bier en een dag fietsen in 39 graden en windje zes tegen....beetje wennen aan de hitte denk ik. Ze hebben mij allemaal nieuwe termen geleerd zoals bijvoorbeeld een ' Jingker'. Das een soort 2 meter hoge auto waarmee je de zee in kan rijden met een boot erachter om te gaan vissen. Supercool alleen maar twee vissen gevangen. Ze hebben daar ook Hollands leenwoorden zoals een 'dijk' dat voor hen een ander woord voor lesbo is. Dat blijkt verband te houden met het verhaal van het Hollandse meisje dat een vinger in de dijk steekt om een overstroming te voorkomen...
De volgende dag (17 februari) maar even doorgebracht met luieren, ook omdat ik geen oog dicht had gedaan die nacht door de hitte in de tent, het klapperen van de wind en nachtelijke bezoeken van dronken jongeren in scheurende auto's. En je dacht dat Nederlanders veel bier dronken. In de loop van de avond op de 17e (21.00) weer op de fiets gestapt en de hele nacht gefietst via Port Wakefield naar Kadina waar ik nu ben. Het is onbeschrijflijk om de hele nacht te fietsen onder de sterren en dan rond zes uur de zon te zien opkomen vanaf een heuvel waar je tegenop geploeterd bent met windje zes tegen WAUW! Zoals je ziet schiet het niet echt op, althans niet zoals gepland (waar is de beloofde zuiden wind!!) door harde tegenwind maar vermaak ik mij prima. Er is hier ook een zwembadje en das niet verkeerd want het wordt vandaag weer 40 graden. Omdat ik nog moet wennen aan de hitte ga ik vanacht maar weer vertrekken richting Port Pirie. De mensen zijn hier zeer vriendelijk en erg layback. Catch ya later!
 
Beautiful roads near Kadina                                                                                                                     Port Broughton (niet overslaan!)
 
De Jingker..Rob met flesje bier in éen hand en stuur in de andere..volstrekt normaal hier.                            Rond half zeven 's ochtends werd het weer licht.
 
Opgelapt door de plaatselijke vriendenclub..beregezellig (tent nog niet opgezet).                                         Af en toe kom je inderdaad een DIP tegen.

Woensdag 21 februari 2007
Vandaag rolde ik om 10.30 Port Augusta binnen met een aangename zij/rugwind en temp van 35 graden. Volgens mij leek het of Lawrence of Arabia eraan kwam want zo bescherm ik mij tegen de zon..Zadelpijn enzo heb ik niet zoveel last van wel van mijn handen die de hele dag op het stuur rusten. Maar daar heb ik wat op gevonden namely stukje foam. Spierpijn valt ook wel mee eigenlijk behalve dan op niet nader te noemen plaatsen.. De zuidelijke finders ranges en de barossa valley zijn echt schitterend, aanrader. Al dat omfietsen kost wel veel tijd maar er is ook zoveel te zien!
Het is hier in Port Agusta een gekkenhuis echt een toeristich centrum en dat moet ook wel want na hier houdt de wereld zo'n beetje op. Vanaf hier wordt het dus echt afzien want om de 150-260 km water en eten te krijgen. Mijn volgende stop wordt Woomera . Gisterochtend ben ik vanuit Kadina vertrokken richting Port Brougton (via Adforf maar dat staat waarschijnlijk op geen kaart) en verder naar Port Pirie. Een prachtige rit! Ineens was de wind gaan liggen. Ik maak hier ontzettend veel mee zo heb ik net gesproken met een man op een ligfiets die voor Koga werkt (Heerenveen kende hij!!) en de hele wereld al over is gefietst. Je weet wel zo'n type met een baard. Heel bijzonder was dat, zijn naam is trouwens vermaard in de fietswereld: zie www.tilmann.com. We hebben afgesproken dat hij in september even langs komt want dan moest ie toch even naar H' veen :-).
Hier in Port Agusta zijn de vogels ineens ook anders, zo heb ik een paar knallie groene gezien. Verder veel dode kangeroes. En hoe noordelijker ik kom hoe groter de mieren lijken te worden. De beruchte roadtrains beginnen ook zo'n beetje vanaf Port Agusta. Als ze dicht langs je scheuren is het wel even oppassen;..narrow escape gehad.
In Port Pirie ben ik even een museum ingegaan waar een zes meter lange witte haai is opgezet die in een visnet verstrikt was geraakt..Verder heb ik nog gesproken met iemand wiens grootvader uit Leeuwarden naar Australie is geemigreerd. Heel bijzonder allemaal. Wel dat was het weer even ik moet nu even inkopen (muesli sunblock en 15 liter water inslaan). 
 
Port Augusta, al een aardig stukje getrapt, blijkt de Stuart highway pas hier te beginnen!                                                                                                                                             

Donderdag 22 februari 2007- zondag 25 februari 2007
Vanochtend rond 8 uur fietste ik Woomera binnen. De hele nacht gefietst vanaf zonsondergang gisteravond (190 kilometer). Woensdagavond 22 februari ben ik vanuit Port Augusta (het was rond half negen en dus pas donker) vertrokken richting de outback. Een man had mij tevoren al gewaarschuwd dat het ' miles and miles of nothing' zou zijn en dat bleek inderdaad het geval en toch ook weer niet. GEK HOE IETS TEGELIJK NIETS EN ALLES KAN ZIJN! In het begin kwam ik een waarschuwingsbord met daarop 'grid'  tegen. Helaas dacht ik daarbij aan grint en niet aan veeroosters in de weg. Gelukkig heeft mijn fiets het overleefd want die veeroosters zijn niet als bij ons maar met veel meer ruimte ertussen! Kedeng kedeng dus.. De keren daarna ben ik noodgedwongen telkens afgestapt..De hele nacht ben ik doorgefietst met om de 30 minuten ongeveer een langsscheurende roadtrain of local. Niet ongevaarlijk. Rond een uur of drie toen ik weer eens even pauze hield stopte een politieauto voor een praatje. Erg zorgzaam die aussies! Eerder was er nl ook al iemand gestopt om te vragen of alles naar wens ging. Bij zonsopgang kreeg ik Pimba in het vizier. Niet ver daar vandaan heb ik overnacht in Woomera, bekend om zijn raketbasis. De rit was ongeveer 180 km. Onderweg een witte Kangeroe op de weg en wat slangen.. Vervolgens hele dag geluierd/bijgekomen in het plaatselijke backpackers hostel en rond vier uur die nacht met enorme wind vertrokken richting Glenmund (113 km). Gelukkig bleek de wind in mijn voordeel zodat ik rond half elf al aankwam in Glenmund. Even een coke wat snickers en cornflakes naar binnen gewerkt, de fiets vol met water getankt en meteen maar door richting Coober Pedy. Tot die plaats zou er 260 km niks te krijgen zijn dus ik dacht laat ik alvast maar een stukke van die afstand doen. Uiteindelijk heb ik mijn muskitonet opgezet (tent is teveel werk in het donker) op zo'n 90 km van Coober Pedy! Dan kun je uitrekenen hoeveel km ik die dag heb gemaakt..gelukkig windje mee maar toch protesteren de benen nu wel! Echt lekker geslapen heb ik niet want het waaide enorm hard en op een picknick tafel ligt het ook niet zo lekker..Dus maar weer op de fiets rond half acht zondagochtend 25-2 richting Coober Pedy. Beetje regen en veel bewolking (gelukkig anders is het enorm heet, ongeveer 43 graden). Windje weer in de rug/van opzij en rond twaalf uur fietste ik Cooper Pedy binnen (bekend om zijn opaalmijnen). Vanuit die plaats schrijf ik dit nu (zondagmiddag 25 februari) in een plaatselijke pizzatent. Heerlijk smaakt zo n pizza (met een biertje)  na alleen gedroogd fruit eten op de fiets (weegt haast niks en wel voedzaam). Ik ga er vroeg in en maandag of dinsdag op naar Marla (231 km> weer een eflstedentocht maar dan zonder de tien andere steden ertussen)! 
 
Grid...!                                                                                                                                                     ..en nog één..en nog één (om de 20k ongeveer)
 
Roadtrains van 60m zijn geen uitzondering..vooral 's nachts erg mooi gezicht met al die lampjes
 
Coober Pedy (Buitenwijk gezien vanaf een heuvel)

25-28 februari 2007
Ben vergeten te vertellen wat ik nog in Coober Pedy allemaal heb meegemaakt. Coober Pedy is trouwens zeer de moeite waard al heeft het uiterlijk iets weg van een maanlandschap, maar laat je niet daardoor misleiden. Veel speelt zich namelijk ondergronds af. Anyways, nadat ik enige uren in CP had vertoefd en opmerkelijk snel was bijgekomen zag ik nog een volbepakte fietser de stad binnenrollen, dus ik enthousiast hem aanhouden om zijn verhaal te horen. Het bleek een Japanner te zijn. De twee andere woorden Engels die hij sprak waren 'Adelaide' en 'Darwin'. Je begrijpt, op die manier is een  gesprek snel voorbij..Hoewel hij dus dezelfde kant op ging als ik, leek het mij verstandig om hem goede reis te wensen en beleefd weer te laten gaan (see you in Darwin!), teneinde te voorkomen dat we de komende drie weken bezig waren te proberen elkaar te begrijpen.
Toen ik uit nieuwsgierigheid en/of door hogerhand geleid een winkel binnenging werd ik in het Nederlands geantwoord door een vrouw achter de balie!, die vertelde dat zij Elisabeth A. heette. Aanstonds raakten we in gesprek en het bleek dat zij al enige jaren in CP woonde en werkzaam was in de plaatselijk horeca. Zij vertelde op enthousiaste wijze dat zij lid was van de Revivalfellowship church (die oa in Dordrecht is gevestigd maar ook bv in CP en over de hele wereld zowat!> even googelen voor de nieuwsgierigen). De plaatstelijke kerk van haar en haar verloofde in CP was ondergronds gevestigd en was zeer de moeite waard om te bekijken. Onderwijl wij druk in gesprek waren kwam er nog een echtpaar zich melden dat ook lid was van die kerk en zich verwonderden over die 'bloke' die onder een muskietennet lag te slapen op een picknicktafel langs de weg voorbij Glenmund. Toen heb ik hun maar verteld dat ik dat was..Al met al hebben we minstens enige uren doorgebracht met zeer aangename gesprekken over vooral geloofszaken. Daardoor kon ik mijn reis vervolgen niet alleen lichamelijk opgepept maar ook geestelijk! E., nog bedankt daarvoor en voor de capucino!
Over het vervolg van mijn reis richting Marla en Kalpara en Erlunda kan ik kort zijn: MILES AND MILES OF NOTHING. Natuurlijk is er wel wat: woestijnbegroeiing, asfalt, miljoenen bushflies - die overigens niet prikken maar alleen irriteren - en wat beesten (vooral dode) maar dat heb je na een paar uur wel gezien. Wat ik daarvan geleerd heb is dat je vooral veel geduld moet hebben om de Stuart highway te fietsen. Niet zozeer zadelpijn of handpijn of de hitte is het probleem (hoewel zeker mogelijk!) maar vooral het mentale aspect van de verveling. Hopelijk leer ik genoeg geduld te betrachten om niet bij de plaatselijke motordealer binnen te stappen. Als ik mij goed herinner van vorige zomer is een Kawa nl veel sneller. We'll let you know. Met de wind in de rug schiet het in ieder geval relatief lekker op! 
 
De ene roudhouse... (fonetisch)                                                                                                                                    ...is de andere niet
 
"You picked the wrong season mate.."! (yep but it must be upside down)                                                      Na 'beetje' (@!*) afzien even bijkomen..

1-2 maart 2007
(He he eindelijk in Alice!) Tjeemig wat een takke end maar in de nacht van 2 maart kwam ik eindelijk in Alice aan (niet meer helemaal fris).Dankzij de rugwind kan ik veel km maken das een voordeel en ook zo'n beetje het enige voordeel. Zoals ik hiervoor al voorspeld had (je weet nooit wanneer je weer een internetlocatie tegenkomt en daar is niet altijd tijd voor) is er weinig te beleven op het stuk tussen Coober Pedy en Alice. Alice zelf ziet er - voor zover je dat kunt zien in het donker - uit als een echt Amerikaans stadje (25 d inwoners: alles is ruim opgezet, veel Amerikaans uitziende huizen met zwembad ed. Vast de moeite waard maar ik besloot om maar meteen door te fietsen omdat het mij veel te druk was met verkeer. Wat gaat er zoal door je hoofd op de eenzame km's? Nou van alles passeert de reveu, maar vooral hoe erg je bepaalde dingen mist die anders zo ' gewoon'  zijn: natuurlijk de mensen die je zolang niet ziet (vooral de kinderen!), een bezoekje aan de bibliotheek, maar ook hele gewone zaken als een douche, een bakkie koffie, een leuke ochtend op het werk en autorijden (? ja echt waar> omdat het zo snel gaat). Verder zijn er eerlijk gezegd ook angstige momenten omdat er veel verhalen de ronde doen over vermiste toeristen..maar niet teveel aan denken. Op het moment dat ik dit schrijf (3 maart) ben ik in een gehucht op ongeveer 120 km boven Alice. Waarschijnlijk staat het niet op de kaart want het heeft maar liefst 13 inwoners maar wel een goed motel waar ik even kan bijkomen. Morgen op naar Ti-tree en vandaaruit via Barrow Creek naar Wicliff Well. Wel geachte lezers bedankt voor jullie mailtjes dat doet mij goed! Oh ja, ik fiets steeds meer zowel 's nachts als een stuk van de dag teneinde toch een beetje een kleurtje op te doen (hetgeen al aardig lukt!). Jammer dat het gister pas na 18.00 uur beneden de veertig graden werd..
AJ goes upside down! (of was het nou down under)
 
Trots op mijn fietsie: glas, grids, stenen, hills, weer,50k bag.etc. maar geen krimp.                                    The red centre..uren de weg voor jezelf..freedom..onbeschrijflijk.

3-5 maart 2007
In Ti-Tree heb ik mijn tent opgezet op de plaatselijke camping achter het roadhouse. De camping was ongeveer 100 bij 100 m maar zeer goed onderhouden met mooi groen gras (veel water sproeien) en prachtige white gumtrees. Ook was er een zwembadje waarin je maar liefst twee slagen kon maken alvorens de andere kant te bereiken. Nevertheless, mooi schoon en de bijen waren er ook verzot op (knaloranje en zo groot als parkietjes..). Hoewel de camping deed denken aan de hof van eden was er verder niemand, zodat na een paar uur geboeid lezen in het oude testament mij toch een vervelend gevoel bekroop (op de achtergrond trouwens aldaar de hele tijd geschreeuw van dronken aboriginals). Juist op het moment dat het vervelende gevoel, vnl. veroorzaakt door het missen van het thuisfront, een hoogtepunt bereikte, kwamen er campinggasten bij (met dank aan de voorzienigheid). Het bleek een erg leuk stel (sorry Jelle en Patries, officieel zijn jullie nog geen stel dat weet ik maar het zag er hoopvol uit) gedeeltelijk van Friese bodem (de mannelijke helft uit Jubbega!). Zij vertelden dat ze aan het backpacken waren en al zo'n drie maanden samen optrokken als overblijvenden van een aanvankelijke groep van 18 backpackers die in Sydey waren begonnen. Jammer genoeg was het al vrij laat toen zij aankwamen zodat ik hun aanbod om wat te drinken wijselijk heb moeten afslaan en het bleef bij een praatje. De ervaring had nl geleerd dat zoiets al snel ontaard in een feestje, hetgeen lastig is te combineren met 's nachts weer op de fiets stappen. Gelukkig toonde het stel begrip en stelde het voor de schade in te halen op de Friese dorpsfeesten, afgesproken!
Via Ti Tree vervolgens naar Wycliff Well, alwaar ik onderweg (eindelijk) mijn grenzen heb gevonden...170km wind tegen en 45gr. -in de schaduw- waren daar debet aan. Voor de beeldvorming:  het water dat ik op de fiets meehad en dat gewoonlijk dient ter verkoeling en dorstlessing was zodanig heet geworden dat ik het niet kon drinken en ook niet over mij heen kon gooien. Meestal is een poos in de schaduw vertoeven voldoende om alles weer tot proporties te brengen, maar wat als er nergens 'a bloody shade' is? Om een lang verhaal kort te houden; uiteindelijk heb ik Wycliff bereikt maar niet zonder overgeven en sunburn (zonder een vloek echter). De lezer begrijpt dat het hier niet alleen ' rozegeur en maneschijn'  is maar bij tijd en wijle ook ' geur van dode beesten en zonneschijn'. Ja, die runderen en kangeroes liggen her en der langs de weg en stinken! Kortom, ik vermaak mij nog steeds prima, weet eindelijk wat afzien is en wist niet dat een koude coca cola zo kostbaar kon zijn. Leermoment: zoals Dante al zei in zijn Inferno; hemel en hel liggen dicht bij elkaar maar laten zich toch niet verenigen. Morgen verkwiekt weer op naar Tennant Creek!
 
LEKKER CAMPEREN!

6-7 maart 2007
Na heerlijk uitrusten in Wycliffe Well (niet op de kaart waarschijnlijk maar vlak onder Wauchope, dat weer vlakbij de trekpleister ' Devils Marbles'  is; Wycliff is overigens plaatselijk beroemd vanwege de UFO waarnemingen blijkens de pub) meteen maar doorgegaan naar Tennant Creek (140k). In Wauchope bij het ochtendgloren voor het roadhouse (dat is zo'n beetje het hele dorp) een sigaretje gerookt en een bakkie gedaan met ene Lou die een vriendin had in Amsterdam (ye right Lou) en daarna op naar de Marbles (knikkers)! Even wat foto's gemaakt en daarna een redelijk eentonige rit, met de sinds Alice Springs gebruikelijke woestijnbegroeiing bestaande uit welgeteld drie soorten bomen, diverse grassoorten, rood zand en om de tien meter een termietenheuveltje van ongeveer 20-50cm. Niet veel om over te vertellen dus behalve dan misschien dat er af en toe ook een bochtje in de weg zat, alwaar je dan zowaar verheugd over bent! Onderweg besloten om niet meer van ieder bord een foto te maken teneinde te voorkomen dat ik straks een plakboek heb met grotendeels verkeersborden en de fiets. Het tochtje van 140 km is relatief kort zodat ik nog redelijk fit aankom in Tennant Creek. Die plaats, ongeveer zo groot als bijvoorbeeld Goutum, wordt al op 10 km tevoren aangekondigd in die zin dat aangegeven wordt alwaar de 'coldies' te halen zijn. Erg grappig als je enorme dorst hebt en dan bij het bord blijkt dat je nog een half uur moet peddelen voor een koud biertje..Eenmaal in TC aangekomen er weer vroeg in en midden in de nacht door naar Renner Springs, alwaar ik dit tien uur later en 165k verder zit te typen. Onderweg ook nog geleerd van een loodgietersechtpaar dat de grote watertanks bij de restereas geen ' borewater' (putwater) bevatten maar drinkwater uit de grote plaatsen dat met tankwagens vierdagelijks wordt ververst. Zit ik daar met mijn waterzuiveringsrietje terwijl die local gewoon met zijn mond aan de kraan hangt.Verkeerd geinformeerd zullen we maar zeggen. Oh ja, voor ik het vergeet: er zijn drie soorten asfalt hier. Of dat relevante info is weet ik niet maar veel meer maak je onder het fietsen eigenlijk niet mee en om nou de hele tijd te klagen over die pijntjes in de handen en benen (en waar niet eigenlijk) is ook zoiets..Morgen weer een grotere etappe want doel is Dunmarra en das toch echt 200k. Still breathing, see ya!

MORE ROAD...   
 
And more..                                                                                                                                               voorbij Aileron, niet zover van het paradijs
 
And more..
 
 
The Devils Marbles (paar km boven Wauchope langs de Stuart Highway)

8-11 maart 2007
Still breathing! maar daarmee is dan ook wel alles gezegd. De rit naar Dunmarra was pittig en die naar Mataranka (ook 200k) zo mogelijk nog pittiger met een ligt glooiend en vooral wijds landschap, echt wat de locals de ' wide open' noemen. Na Mataranka (alwaar de palmbomen begonnen te domineren) door naar Katherine, alwaar ik de tiende aankwam met de tong op het asfalt. Onderweg opvallend dat het steeds groener werd. Dat komt doordat het tropisch klimaat zo'n beetje bij Katherine begint. Toch vond ik de overgang van desert naar tropisch vrij abrupt. Heel aardig om op deze manier de klimaatveranderingen mee te maken. Niet alleen werd het steeds meer bewolkt, het werd ook steeds ' koeler' (en toch zweteriger) en af en toe een paar spatten regen, hetgeen erg aangenaam was (in tegenstelling tot de regen bij 10gr die wij als Nederlanders gewend zijn). Helaas geen tijd en energie voor een omweg om de beroemde Katherine Gorge te bezoeken: eerst maar naar Darwin en daar een gemotoriseerd voertuig huren om dergelijke dingen te bekijken. Als je moe bent interesseert het je allemaal namelijk veel minder en dat zou zonde zijn..Voor de historicie onder ons: in 1989 is het beheer van de Katherine Gorge (natuurreservaat) in handen gegegeven van de oorspronkelijke bewoners, de aboriginals. Decennia lang hebben ze daarvoor geknokt maar men was bang dat ze het zouden verwaarlozen (that they would take it away). Het antwoord van de abo's: we still don't know where we were supposed to take it..Ja in de pub leer je nog eens wat. Hier down under en vooral in de afgelegen gebieden- en dat is geen geintje - moet je naar de pub als je iets wilt weten. Dat is van oudsher zo gegroeid en is nog steeds de gouden regel. Na Katherine werd het ineens weer heuvelachtig. Grappig na 2000k (vals) plat. Na zoveel platte kilometers verwelkom je echter iedere glooiing en iedere bocht. De verveling is dus nog steeds de grootste vijand, maar wanneer er ineens een paar witte kakatoes overvliegen is alles weer goed, net als bij het zien van kolkende riviertjes en palmbomen rond een kreekje..Momenteel (de 11e) zit ik in Pine Creek en das nog maar 200k van Darwin. Het einde komt dus in zicht, hetgeen mij zowel een euforisch als melancholisch gevoel geeft. Vanwege de heuvels ben ik van plan een tussenstop te maken in Adelaide River. Als alles goed gaat rol ik dus de dertiende Darwin binnen. We'll let you know! Nogmaals bedankt voor de support dat sleept je echt door de moeilijke momenten. Oh ja, en ik ben inmiddels aan mijn tweede velletje toe.  
 
Taipan.."no worries mate, you'll probably never see one" (toch een paar keer 's nachts wat slangen bijna overreden) Spinnetje.."they'll give you a nasty bite but wont kill ya.."

13 maart 2007
Ik ben net (rond 13.00 plaatselijke tijd) in Darwin aangekomen, nadere info volgt want ik moet eerst even bijtanken met een sixpack en een enorme piza + slaap..Net als in de eerste dagen waren er in de laatste paar dagen ook weer heuvels, vanaf Katherine zo'n beetje. De etappes van Pine Creek naar Adelaide River waren relatief kort (100k) zodat ik de laatste dagen naar verhouding niet al te veel moeite met de afstanden had. Waarschijnlijk kwam dat ook doordat het aanmerkelijk minder heet geworden was. Af en toe een buitje bij een graadje of 30 en 's nachts 25-28 was gewoon lekker. Daarnaast steeds meer bebouwing en eetgelegenheden. Verder een merkwaardig gemengd melancholisch/euforisch gevoel..is het nu echt bijna voorbij? Geen vallende sterren meer om de vijf minuten (waar vallen ze eigenlijk op?), geen overstekende kangeroes en geen uitbundig zwaaiende voorbijgangers meer?
 
In Darwin bij de zee aangekomen even het water in..let op de bagage die in de loop der tocht is gehalveerd..
 
Katherine Gorge (Nitmiluk national park).                                                                                                 Jumping crocodiles (Adelaide River)
   
Termietenheuvel: "build of spit and shit.."                                                                                                      let's have a swim mate! Crocodiles? No worries!
HIERONDER WAT BEELDEN UIT KAKADU NATIONAL PARK....NOT BAD HEJ?

 
 

De voorbereiding
Niet gehinderd door enige kennis van fietsvakanties, besloot ik een paar jaar geleden om per fiets een continent te doorkruisen -het liefst een klein continent om mee te beginnen- Australië dus! Nou ja klein, de afstand staat ongeveer gelijk aan die tussen het Noordelijkste punt van Denemarken en het Zuidelijkste punt van Italië en dat is exclusief de omwegen. Volgens de kaart is de kortste route 3100 km, maar mijzelf kennende zal ik zo nu en afwijken van de gebaande wegen dus ik reken op een kleine 4000 km. Tsja, en hoe gaat zoiets dan: je koopt eens een "Lonely planet Australia", kijkt eens op het web (het was al eens gedaan!grr zie
www.wereldfietser.nl), en stapt eens op de fiets (best leuk). Uiteindelijk blijkt dan dat je toch wel heel veel spulletjes nodig hebt op zo'n camping..als je haar maar goed zit zullen we maar zeggen want de vliegmaatschappij (Qantas) toont niet veel begrip voor niet noodzakelijke bagage. Dus alles goed inpakken en alleen het hoogstnoodzakelijke mee.   

Het waarom:
veel mensen vragen mij naar het waarom. Tijd dus om daar even bij stil te staan. Misschien herkent de lezer het gevoel dat je alles wel eens op zijn kop zou willen zetten. Gewoon een poosje alles van een andere kant bekijken en eens iets totally different doen, even uit de routine. Nou wat doe je dan? Juist, dan ga je down under want hier aan de andere kant van de wereld is alles andersom: je moet links rijden in plaats van rechts, kerst is hier in de zomer en als je naar het noorden gaat wordt het warmer. Verder noemen ze de dichtstbijzijnde noordpool hier zuidpool, kennen ze het woord fille niet (huh?), is er aan ruimte geen gebrek en is regen de uitzondering in plaats van de regel. Zelfs als je een deur op slot wilt draaien gaat ie hier open.. Kortom: upside down! (vgl de gelijknamige songtrack van Jack Johnson). Tevens natuurlijk om de sportieve uitdaging!

De route (groene lijn was vooraf wat optimistisch gelet op het tijdschema)
    
                                                        MISSION COMPLETE
Leermoment: no worries!

Reageren? mail naar:  ajharkema@live.nl